นี่ชั้นปิดกั้นตัวเองหรือเปล่า?................

ก็แค่คิดว่า...ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เสียเวลา แต่ถ้าใช่ก็ยอมเสียเวลา

ทุกวันนี้ก็ยังแอบกลัวใจตัวเองว่าสักวันจะโหยหาเค้าเหมือนกัน

แต่ว่าเมื่อโหยหาก็จะมีอะไรมากมายเข้ามาช่วยดึงสติชั้นออกไปจากเค้า

ตอนนี้ไม่คิดถึงว่าเค้าทำอะไรอยู่.... ตอนนี้ไม่อยากดูแลเค้า... ตอนนี้ไม่อยากใช้เวลาอยู่กับเค้า

และตอนนี้ก็ไม่คิดจะมีใครเลยซักคน.......... ไม่อยากจริงจังกับใครเลย

รุ้สึกว่าตัวเองอยู่แบบนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว

มีเวลาให้ตัวเอง ให้ครอบครัว ให้เพื่อน ให้น้อง....... พอแล้ว ไม่มีส่วนที่จะแบ่งให้ใครอีกแล้ว

**ขอบคุณนะหวาน วันหลังพี่จะพาไปงานแข่งนะ(เตรียมตัวไว้)

เธอจะหลอกหลอนชั้นไปอีกนานแค่ไหนกันนะ เมื่อไหร่จะตายจากชั้นไปซะที..... บอกแล้วไงล่ะ "ถ้าต้องจากกันแบบนี้สู้ตายจากชั้นไปเลยดีกว่า" แม้ว่าตอนนี้เหน่อยแต่ไม่ร้องไห้ เจ็บแต่ไม่ตายไม่นึกถึงเธอซักเท่าไหร่ แต่ก็กลัวอนาคตจะนึกถึงมากกว่านี้ เพราะยอมรับว่ายังลืมเลือนเธอไม่ได้

มีอยู่ 2 ทาง....

หนึ่ง... หากชั้นมีคนใหม่ที่ดีกว่าเธอ

สอง... เมื่อชั้นดีขึ้นมากกว่านี้ จนเธอกลับมาหาชั้นเอง

มันต้องใช้เวลาทั้งสองทาง...........แต่ว่าชั้นไม่อยากมีเธอในความทรงจำ สมอง หัวใจและความรุ้สึก หรือแม้แต่มีเธอบนโลกใบนี้เลยด้วยซ้ำ

มันหลอกหลอนจิตใจ เข้าใจไหม?

..................เหนื่อยแต่ไม่ร้องไห้ เจ็บแต่ไม่ถึงตาย เศร้าแต่ไม่พูดออกมา เหงาก็ต้องทน

แล้วมันจะผ่านไป